Staat Geschreven – De Zeven Zekerheden

Een recensie, of beter gezegd ‘een kritische analyse’, schrijven over een boek geschreven door twee professionele gelovigen, zoals Erik Drenth en Jaap Marinus theologen noemeni, is niet een klus die je zomaar doet. Helemaal niet als je één van deze auteurs persoonlijk een beetje kent. Ik heb het over het boek “Staat Geschreven”, met als ondertitel “De Zeven Zekerheden”. Een uitvloeisel van de weblog www.staatgeschreven.nl, van dezelfde theologen.

Wie het weblog kent heeft al een behoorlijk idee waar het boek over zou kunnen gaan. Het idee van het weblog was indertijd: een vrijzinnig theoloog versus een orthodox theoloog, die elk vanuit hun eigen invalshoek een deel uit de Bijbel met elkaar beschouwden. Dat doen ze nog steeds. Maar het weblog bevat ook veel andere artikeltjes en informatie. Eén van de dingen die mij opviel in de ontwikkeling van het weblog was het taalgebruik. Steeds meer termen die op een site als GeenStijl ook regelmatig gebruikt worden; (pogingen tot) cynische humor. Maar ook werden regelmatig anderen mijns inziens toch enigszins onheus bejegend, ‘afgebrand’, zo je wilt. Meer en meer voelde ik een soort van vervreemding, een afstand. Dan nu het boek. Toch nieuwsgierig en dus gekocht. Gelezen. En dan, dan moet je er iets van gaan vinden.

Bij het ‘iets vinden’ van een boek waarin de auteurs zo open en eerlijk over hun eigen opvattingen spreken past natuurlijk wel enige terughoudendheid. Het boek kreeg lovende recensies van sommigen, maar vooral in ‘orthodoxe’ kring was het credo “neersabelen” kennelijk. “Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen” (Johannes 8:7). Dat indachtig, ging ik met een notitieboekje er naast aan de slag.

>> Lees verder (PDF, 6 pagina’s a4)

Overige recensies:
>> Habakuk.nu
>> Recensie Ruben Hadders (Zoeklicht jongerenwerker)
>> Recensies op Staatgeschreven (grof taalgebruik!)