Tag: bekering

Het verleden loslaten - onnodige ballast in je leven die je gevangen houdt

De bekering van Petrus: het verleden loslaten

Je kunt het verleden niet meer veranderen. Het bestaat alleen in je gedachten.” (NewStart)

De bekering van de Apostel Paulus is één van de bekende gebeurtenissen in het Nieuwe Testament. Paulus, de Schriftgeleerde, die de christenen vervolgde en ze voor het gerecht bracht en liet ombrengen – onder andere middels steniging.

Het verleden loslaten - onnodige ballast in je leven die je gevangen houdt

Hij, die een vijand van de christenen was, werd één van de belangrijkste christelijke leiders. De eerste “christen theoloog” was de Apostel Paulus. Zijn brieven bevatten veel inzichten en leringen die we tot op de dag van vandaag onderwijzen.

Download dit artikel in PDF-formaat

Er zijn er zelfs die zover gaan dat ze zichzelf ‘paulinische christenen’ noemen. Iets waar Paulus zelf, want dit verschijnsel kwam al bij zijn leven voor, absoluut geen voorstander van was getuige 1 Kor. 1:12-13 waarin hij schrijft:

“Ik bedoel dit, dat ieder uwer zijn leus heeft: Ik ben van Paulus! En ík van Apollos! En ík van Kefas! En ík van Christus! Is Christus gedeeld? Is Paulus dan voor u gekruisigd, of zijt gij in de naam van Paulus gedoopt?”

Het verleden van Paulus

Paulus had moeite met zijn eigen gedragingen, met zijn verleden als vervolger. Zo was hij bijvoorbeeld toezichthouder bij de steniging van Stefanus.

Hij haalt het ook aan in de brieven die hij schrijft. Zijn verleden was iets dat tegen he gebruikt kon worden en ook werd. Maar het was ook iets waar hij zich, binnen het Jodendom, op kon beroepen – iets waar je menselijk gesproken ‘trots’ op kon zijn. Maar hoe ging hij er mee om? Hij, de Schriftgeleerde uit de Farizeeën, keek terug op die tijd en noemde het “vuilnis” – dat wil zeggen: als hij het vergeleek met de gerechtigheid door geloof in Christus:

Indien een ander meent op vlees te kunnen vertrouwen, ik nog meer: besneden ten achtsten dage, uit het volk Israël, van de stam Benjamin, een Hebreeër uit de Hebreeën, naar de wet een Farizeeër, naar mijn ijver een vervolger van de gemeente, naar de gerechtigheid der wet onberispelijk. Maar alles wat mij winst was, heb ik om Christus’ wil schade geacht. Voorzeker, ik acht zelfs alles schade, omdat de kennis van Christus Jezus, mijn Here, dat alles te boven gaat. Om zijnentwil heb ik dit alles prijsgegeven en houd het voor vuilnis, opdat ik Christus moge winnen, en in Hem moge blijken niet een eigen gerechtigheid, uit de wet, te bezitten, maar de gerechtigheid door het geloof in Christus, welke uit God is op de grond van het geloof. – Fil. 3:4-9

Maar in vers 14 concludeert hij vervolgens:

“vergetende hetgeen achter mij ligt en mij uitstrekkende naar hetgeen vóór mij ligt, jaag ik naar het doel, om de prijs der roeping Gods, die van boven is, in Christus Jezus.”

Met andere woorden: hij richtte zich op de tóekomst en bleef niet oeverloos hangen in het verleden. Dat heeft een reden. De Here Jezus maakte namelijk duidelijk dat we niet altijd achterom moeten kijken. Dat werkt namelijk verlammend, want je blijft dan ‘hangen’ in het verleden waardoor je niet meer vooruit komt en het (geestelijke) werk dát je wilt doen lukt dan ook niet.

Een boer die het land bewerkt
Een boer die het land bewerkt moet vóór zich kijken

Kijk niet achterom..

“Niemand, die de hand aan de ploeg slaat en ziet naar hetgeen achter hem ligt, is geschikt voor het Koninkrijk Gods.” – Lucas 9:61

Jezus trekt de vergelijking met een boer die aan het ploegen is. Als een boer achterom kijkt, kan hij niet ploegen. Hij moet vóór zich kijken, “naar de toekomst”. In geestelijke zin: het Koninkrijk Gods.

Dit Koninkrijk Gods wordt je deel van, betreed je, zodra je tot geloof komt. Op dat punt aangekomen is het verleden (zoals Paulus ook zegt) linksom of rechtsom “vuilnis” – zélfs als dat een verleden is waar je vreselijk trots op bent of kunt zijn, menselijk gesproken.

Als je maar blijft terug kijken naar het verleden, of het nou positief of negatief is, kun je niet meer vóóruit en niet nuttig zijn voor- of binnen het Koninkrijk Gods. Je bent dan wel wedergeboren, maar groeit niet verder in je geloof en kunt voor anderen óók niets betekenen..!

Je bent dan in feite ‘de grens gepasseerd’ en het ‘geestelijke koninkrijk binnen gegaan’ maar blijft daar vervolgens staan en ontdekt niet wat er allemaal voor moois ligt voor je en wat er allemaal te ontdekken is in het Koninkrijk Gods!

Er is een groot probleem met het verleden: je kunt het niet meer veranderen. Hoeveel tijd je ook doorbrengt met fantasiescenario’s, hoeveel denkbeeldige discussies je ook voert met fictieve personen: er verandert helemaal niets. (NewStart)

Hoe is het mogelijk dat de Bijbel tweeduizend jaar geleden daar al over schreef, dat Paulus dat al wist hè? Dat Jezus zei ‘kijk niet achterom als je gaat ploegen’. We denken tegenwoordig allerlei nieuwe dingen te ontdekken, maar zoals je ziet: dat is niet het geval. Of, zoals de Prediker al zegt:

“Wat geweest is, dat zal er zijn, en wat gedaan is, dat zal gedaan worden; er is niets nieuws onder de zon.” – Prediker 1:9.

Paulus had had geleerd om te gaan met zijn verleden; hij schrijft “ik heb de gemeente Gods bovenmate vervolgd en getracht haar uit te roeien” (Gal. 1:13).

Maar het beperkte hem niet meer, hij keek er niet continue naar terug. Na zijn bekering nam hij de tijd het een en ander op een rijtje te zetten en vertrok naar Arabia (het rijk van de Nabateeërs, waar de bekende plaats Petra de hoofdstad van was) en vervolgens naar Damascus.

Pas na na drie jaar, ik neem aan een periode om niet alleen de Schriften te bestuderen nu hij er nieuw licht op had ontvangen maar óók om te leren omgaan met wat er allemaal gebeurd was, gaat hij dan naar Jeruzalem naar Petrus en Jakobus om met hen te praten. Over zijn bekering, over zijn inzichten de hij van de Here had ontvangen. Om hun mening daarover te vragen en om hun fiat te krijgen naar de Heidenen te gaan om het Evangelie te brengen.

Hier zie je dus wat er gebeurt als iemand “het verleden loslaat” – er rust een enorme zegen op het leven van Paulus en zijn werk in- en voor het Koninkrijk Gods is ongeevenaard!

Petrus’ bekering

Van Paulus is het ‘bekeringsmoment’ heel helder. Bij Petrus is dat een beetje anders. Zo zie je dat ieder mens een eigen ‘bekeringsgeschiedenis’ kan hebben. Sommige mensen groeien op in een gelovig gezin en krijgen het zo, als kind, al meegegeven (sommige noemen dat “indoctrinatie” maar dat is een negatief woord, alsof je gehersenspoeld zou zijn).

Petrus loochent dat hij Jezus kent - Rembrandt, 1660
Petrus loochent dat hij Jezus kent – Rembrandt, 1660

Petrus was door zijn broer Andreas (letterlijk) “tot Jezus geleid” (Joh. 1:43). Zowel Andreas als zijn broer Petrus verwachtten de Messias. Wat er op duidt dat ze gelovige Joden waren.

Petrus werd een leerling van Jezus en ontdekte gaandeweg de Waarheid. Hij geloofde de woorden van Jezus, zag de wonderen als een bevestiging er van. Werkte actief mee in de verkondiging van het (aanstaande) Koninkrijk der Hemelen.

Toch lezen we in Lucas 22:32 dat Jezus zegt:

“Ik heb voor u gebeden, dat uw geloof niet zou bezwijken. En gij, als gij eenmaal tot bekering gekomen zijt, versterk dan uw broederen”

Betekent dit dat hij toch níet bekeerd was? Dat kan toch eigenlijk niet kloppen? Immers we lezen eerder al meerdere keren hoe Petrus over Jezus denkt? Ds. P. van de Voorde schrijft op Refoweb hier over:

Petrus was inderdaad bekeerd, in de zin van wedergeboren en een gelovig volgeling van Jezus. Maar het woord “bekering” wordt in de Bijbel soms ook gebruikt in het leven van een kind van God. Het gaat dan om bekering van een bepaalde zonde. Die zonde was bij Petrus duidelijk hoogmoed. Hij had nog hoge gedachten van zichzelf en dacht dat hij in eigen kracht Jezus zou kunnen volgen, ongeacht het lijden dat dit met zich mee zou kunnen brengen.

En vervolgens schrijft hij:

Hier zit een les in voor onze tijd. We kunnen heel enthousiast in een gemeente, Bijbelstudiegroep of gebedsgroep ons steentje bij dragen. Maar hoe doen we dat? Vanuit welke gezindheid? Als iemand nog –misschien onbewust– hoge gedachten heeft van zichzelf, versterkt hij niet, maar werpt hij mensen terug op zichzelf. Veel opdrachten: bidden, veel lezen, veel strijden tegen de zonde, enz. Het kernwoord is dan “moeten”. Op zich allemaal waar, maar wat is de Bron van waaruit we leven? Als het besef van pure genade ontbreekt, doen we het in eigen kracht, worden we hoogmoedig en struikelen we vroeg of laat.

Die ‘hoogmoed’ of trots kan ook te maken hebben met het verleden. Trots op je eigen werk, je diploma’s, wat je allemaal bereikt hebt in het leven. Sommige mensen nemen dan ook een houding aan, waaruit blijkt dat ze vinden dat ‘de kerk maar wát blij mag zijn met een getalenteerd (of goed) mens als hen’. Zoals we zien een houding die niets anders is dan zonde.

Ik begon bij Paulus. Díe had inderdaad zo’n houding kunnen aannemen als “afgestudeerd theoloog” en hoog in aanzien staand persoon. Maar wat was zijn eigen perspectief? Hij noemde waar hij menselijkerwijs gesproken trots op kon zijn en zich op kon laten voorstaan ‘vuilnis’!

Petrus moest deze les (nog) leren: ook hij moest het verleden los laten; zijn eigen opvattingen en gedachten hielden hem gevangen. Dáár moest hij vanaf! Jezus leerde hem, op een voor Petrus zeer confronterende manier, daarmee af te rekenen. Doordat Petrus de Here Jezus verloochende leerde hij deze les en het brak zijn hart: “hij ging naar buiten en weende bitter” (Lucas 22:62).

En dan? Als je je Heer en Meester verraden hebt, doordat je zo nodig vast wilde houden aan het verleden en daarom niet dienstbaar kon zijn in het koninkrijk? Was het daarmee afgelopen? Gelukkig niet, integendeel. Want de Here Jezus kent genade. Voor een ieder die oprecht gelooft is er áltijd vergeving en genade, zelfs als je er niet om vraagt:

Toen zij dan de maaltijd gehouden hadden, zeide Jezus tot Simon Petrus: Simon, zoon van Johannes, hebt gij Mij waarlijk lief, meer dan dezen? Hij zeide tot Hem: Ja Here, Gij weet, dat ik U liefheb. Hij zeide tot hem: Weid mijn lammeren. Hij zeide ten tweeden male weder tot hem: Simon, zoon van Johannes, hebt gij Mij waarlijk lief? En hij zeide tot Hem: Ja Here, Gij weet het, dat ik U liefheb. Hij zeide tot hem: Hoed mijn schapen. Hij zeide ten derden male tot hem: Simon, zoon van Johannes, hebt gij Mij lief? Petrus werd bedroefd, dat Hij voor de derde maal tot hem zeide: Hebt gij Mij lief? En hij zeide tot Hem: Here, Gij weet alles, Gij weet, dat ik U liefheb. Jezus zeide tot hem: Weid mijn schapen. – Joh. 21:15-17

Het verleden loslaten

Zoals we zien kan uit de Bijbel het een en ander worden geleerd over hoe het verleden, en het bewust of onbewust “koesteren” er van, je als christen kan beperken in je geloofsleven of zelfs in het ergste geval tot zonde kan zijn of brengen.

Bittere wortel

Een ‘bittere wortel’ is echt een groot probleem voor veel mensen, ook voor christenen. Niets menselijks is ook ons christenen immers vreemd? Ik heb dat zelf ook gemerkt; als je boos bent op iemand of bijvoorbeeld gefrustreerd vanwege een situatie, dan kan dat aan je gaan vreten. Je denkt er steeds over na, je boosheid blijft of verergert. Je wordt er uiteindelijk alleen maar ongelukkig van! En erger nog: het lost helemaal niets op, integendeel. Het kan je zodanig gaan beheersen dat ook andere mensen daar last van krijgen. Wrokkige, boze, mensen zijn voor niemand prettig in de omgang.

Kijk eens naar de huidige maatschappij? Hoeveel mensen zijn wel niet boos en ontevreden? Met als gevolg dat we in een land leven waarin mensen het enorm goed (kunnen) hebben maar vreselijk tegen elkaar te hoop lopen op sociale media, in de maatschappelijke omgang, in de politiek. Partijen zoals bijvoorbeeld de FvD en PVV zouden zonder de onvrede onder de burgers niet kunnen bestaan!

Onverwerkte boosheid leidt tot bitterheid tegenover mensen door wie je je bijvoorbeeld bedreigd of verkeerd behandeld voelt of die niet aan je verwachtingen hebben voldaan. Bitterheid verschaft voortdurend voedsel aan negatieve gedachten, woorden of daden ten opzichte van de mensen waarover je verbitterd bent. (Herschepping)

“… ieder mens moet zich haasten om te luisteren, maar traag zijn om te spreken, traag ook in het kwaad worden. Want de woede van een mens brengt niets voort dat in Gods ogen rechtvaardig is. Wees daarom zachtmoedig en leg alle verdorvenheid en elk denkbaar wangedrag af …” — Jakobus 1:19-21, NBV2004

en in Spreuken lees je:

Ga niet om met een heethoofd, houd je niet op met een driftkop, opdat je niet dezelfde weg gaat als hij en voor jezelf een valstrik zet. — Spreuken 22:24-25, NBV2004

Wrok en boosheid maken de Heilige Geest, die in je woont, bedroefd(!) zegt de Bijbel

..bedroeft de heilige Geest Gods niet, door wie gij verzegeld zijt tegen de dag der verlossing. Alle bitterheid, gramschap, toorn, getier en gevloek worde uit uw midden gebannen, evenals alle kwaadaardigheid. — Efez. 4:30, 31

Waarom is dat? De Heilige Geest woont in je, als je gelooft. Het is de bedoeling dat de Heilige Geest je zal leiden in je leven, om vooruit te kijken naar een mooi leven, samen met Jezus, maar dat kan niet als je zelf steeds met je rug naar de toekomst staat. Dat maakt de Heilige Geest, de geest van Jezus, bedroefd. Want hij is dan in je, maar kan niet in- en door je werken.

Wedergeboorte

“We komen uit het verleden, leven in het nu en zijn op weg naar de toekomst – dat geldt voor ons allemaal.” (Newstart).

Voor een Christen geldt dit nog veel meer! We kwamen vanuit de duisternis, leerden de Here Jezus kennen en werden deel van het Koninkrijk (het nú) en gaan op weg naar een heerlijke toekomst mét Hem.

Als je de gemiddelde zelfhulp-pagina op internet leest over dit soort onderwerpen dan klinkt het allemaal heel eenvoudig. Maar iedereen die worstelt met dit onderwerp, in welke zin dan ook, weet dat het niet zo werkt. De Bijbel laat zien dat om werkelijk te breken met het verleden, met je eigen gedachten die je gevangen kunnen houden, werkelijke wedergeboorte (een “nieuw schepsel” worden!) noodzakelijk is.

Toch hebben dit soort pagina’s raakvlakken met de Bijbelse boodschap.

    • Zie het verleden als een les

→ Bijbelse toepassingen hebben we hier zojuist behandeld! Het verleden is een les en daaruit kun- en moet je lering trekken.

    • Zie dat jij je best hebt gedaan met de kennis die je toen had. 

→ Petrus en Paulus besloten met hun beste weten en kunnen dingen te doen op een bepaalde manier. Dat was achteraf niet de beste weg. Gingen ze daar hun hele leven naar terug kijken en zich er door laten verlammen? Integendeel! Ze waren immers een nieuwe schepping geworden? Een nieuw mens, door Jezus?

    • Wrok naar anderen toe veroorzaakt pijn bij jezelf

→ Bittere wortel? Wrok? Boosheid? De Bijbel zegt:

Ziet daarbij toe, dat niemand verachtere van de genade Gods, dat er geen bittere wortel opschiete en verwarring stichte, en daardoor zeer velen zouden besmet worden. (Hebr. 12:15).

Je pijn koesteren zorgt voor bitterheid, boosheid, wraakgevoelens. Daar ga je uit leven en handelen en het maakt je ongelukkig.

En zo schrijf men verder op Newstart:

“Wat je wel kunt doen is vandaag betere beslissingen nemen. Andere keuzes die leiden tot een beter resultaat. Dat verandert het verleden misschien niet, maar voorkomt wel dat negatieve ervaringen zich niet meer herhalen. Je beslissingen van vandaag veranderen de toekomt.”

De éérste keuze die je kunt maken om die nieuwe start en beter resultaat in je leven te krijgen? Kies voor Jezus! Dát is een beslissing die je leven werkelijk zal kunnen veranderen, mits je je daadwerkelijk bekéért en je oude leven loslaat! Dat geldt ook voor hen die de keuze voor Jezus al gemaakt hebben, het Koninkrijk zijn binnen gegaan, maar nog steeds vasthouden aan ‘het verleden’ (in positieve of negatieve zin). Het belemmert je om verder te groeien.

Heb jij Jezus waarlijk lief? Ga dan het Koninkrijk binnen en “reis” samen met Jezus het (geestelijke) land door. Dán kun je zijn schapen hoeden! Dán zul je een rots kunnen zijn waar anderen op kunnen bouwen!

___

Bronnen/geraadpleegd

Mensenmassa Concert Modern Kerk zijn

Relevant zijn.. Hoe bereiken we de massa?

Hoe kan de massa bereikt worden met het christelijk geloof? Hoe kunnen we mensen overtuigen dat de Bijbel de weg wijst naar een leven dat uiteindelijk zal leiden tot een Eeuwige Toekomst?

Mensenmassa Concert Modern Kerk zijn

INLEIDING

Ik las een brochure van een broeder, Dr. Johnson C. Philip, uit de Vergadering v. Gelovigen uit India (daar zijn door de vroegere Engelse invloed erg veel broeders en zusters die tot ‘de broeders’ oftewel de VvG behoren).

Een opmerkelijk man, hij was wetenschapper en bestudeerde de evolutie intensief. Bij die studie kwam hij tot de conclusie dat de evolutie-theorie niet kon kloppen. Hij kwam tot geloof en werd een voorvechter van het Creationisme. Hij is directeur van de “Brethren Bible School”.

Dit even ter inleiding, omdat ik denk dat niemand van jullie hem kent (ik volg hem al een paar jaar en heb een aantal stukken van zijn werk en ander werk wat hij beschikbaar heeft gesteld verwerkt in artikelen van het BijbelCollege).

ANALYSE PROBLEEM

In zijn brochure “What can one person do?” schrijft hij over het feit dat sommige (Christelijke) bewegingen erg populair worden ondanks het feit dat het centrale thema van zo’n beweging niet erg de moeite waard is. Dit stelt mensen die strijden voor ‘een goede zaak’ soms erg teleur, zo zegt hij. En dat is waar.

Ik ken veel broeders (voorgangers, evangelisten) en zusters die een leven lang ‘ploegen op de rotsen’ en maar zeer weinig vrucht op hun werk zien. Dit frustreert hen, ze zien naar de kleine kudde, het bescheiden werk, de weinige vrucht –in hun eigen ogen– die hun werk draagt en ze vragen zich af: “Hoe kan dat toch??”.

Dr. Philip constateert, vanuit zijn jarenlange ervaring als ondermeer directeur van de Bijbelschool:

Every activist should understand that even if a given theology, doctrine, principle, or issue is vital for people or society, they will take interest in it only if it has an IMMEDIATE and PRACTICAL application. An activist understands the fundamental issues involved, but people do not. He understands the long-term implications, but people do not. What is more, most people find it difficult to commit themselves to long-term goals. That is why 80% of students in any education system need to be prodded through a system of carrot and stick to make them study. Only about 20% students will have any self-motivation, even in the best school and the most ideal environment. (p.14)

Vertaald/samengevat: mensen zijn, in 80% van de gevallen, alleen geïnteresseerd in die zaken die direct en praktisch toepasbaar zijn. Slechts 20% van de mensen kan de lange-termijn gedachte volgen en is daardoor gemotiveerd. Daarom, zo zegt hij, moet 80% van de studenten dan ook vaak “met wortel en stok” (geweldige uitdrukking!) door een opleiding heen worstelen. Omdat ze het lange-termijn doel, diploma en de vrucht daarvan, een carrière, niet kunnen zien.

De afgelopen dagen dacht ik na over wat hij geschreven heeft. In eerste instantie dacht ik: “Hij gaat nu toch niet beweren dat we een soort van laagdrempelig evangelie moeten gaan prediken?”. Maar gelukkig was dat niet het geval..

Dr. Philp schrijft verder:

“onmiddellijke behoeftebevrediging zonder te denken aan de toekomst is uitgegroeid tot het heersende ethos wereldwijd” – en dat is iets wat we de afgelopen 20 jaar ook in het Christendom hebben gezien. We hoeven geen namen te noemen of die bewegingen wederom voor het voetlicht te brengen.

Waar het om gaat hier is wat Dr. Philip hier (verder) naar voren brengt:

een publiek overtuigen alleen op basis van ideologie of beginselen, die juist en waar zijn, maar die het publiek niet kan bevatten (–zie eerder, de 80%–) is waar een groot aantal gevechten (–om de zielen–) wordt verloren. Niet omdat de boodschap of de waarheid verkeerd was, maar omdat de boodschap niet werd uitgelegd in het idioom dat de massa begrijpt. De urgentie en het punt van de boodschap werd niet duidelijk gemaakt of was niet voor de hand liggend voor mensen. Anderen -met triviale zaken- krijgen hondsdolle ondersteuning van mensen en ze hebben hen met gemak voor hun zaak gewonnen.

Als voorbeeld noemt hij “de communistische zaak”. Een ideologie die massa’s mensen aansprak omdat deze “direct voordeel” leek te bieden. Zo ook bijvoorbeeld het Fascisme. Werk, geld en eten. Direct voordeel. Een man als Geert Wilders heeft dat ook goed begrepen; roep dingen waar mensen direct mee instemmen, roep dingen waarvan zij ook vinden dat het gebeuren moet, doe “korte termijn beloftes”, liefst ook nog beloftes die appelleren aan “de onderbuik” en de meute loopt juichend (“hondsdol” noemt dr. Philip dat) achter je aan.

Een vlijmscherpe analyse, als je het mij vraag. Vervolgens gaat hij in zijn boekje in op hoe en waar we als Christenen kunnen proberen de boodschap van het Evangelie onder de aandacht te brengen. Tijdschriften, kranten, internet enz., enz. Maar los van de technieken wijst hij ook op iets anders. Zijn “succes” –dwz aandacht voor de boodschap die hij bracht– kwam pas na zo’n 40 jaar “ploegen op de rotsen”. Hij roept de gelovige op om zichzelf toe te wijden en “het verloren grondgebied terug te veroveren”.

Waar ik echter de afgelopen dagen mijn gedachten over heb laten gaan is met name de vraag -die hij in mijn ogen niet beantwoordt namelijk- hoe je de Boodschap van het Evangelie onder de aandacht brengt op een zodanige manier dat die 80% van de mensen die “direct resultaat” zoekt, verwacht, en alleen maar een korte-termijn visie heeft, er door aangesproken wordt. Zijn technieken en suggesties pas ik namelijk zelf al toe, gedeeltelijk. En ik zie daarbij –als je het zo mag noemen– dezelfde “succesratio”.

HET EVANGELIE

De “gemeente-groei beweging” heeft antwoorden gegeven, gevonden, kennelijk. De “massa” (alhoewel dat ook maar relatief is want zoveel zijn het er uiteindelijk niet) is er door aangesproken met als gevolg dat er een aantal ‘mega-kerken’ zijn. Ook in Nederland.

Die kerken richten zich zeer nadrukkelijk op het “hier en nu” aspect, maar verliezen daarbij meer en meer het “lange termijn aspect” uit het oog. De boodschap van Redding en Verlossing is ondergesneeuwd, voor zover zelfs nog relevant in hun prediking en werk. Alles lijkt gericht op het “hier en nu”: zo prettig mogelijke kerkdiensten, appellerende aan het gevoel, de “gevoelde noden”, enz., enz. (maar nogmaals: daar hoeven we het verder niet over te hebben nu).

KERNPROBLEEM

In gemeenten en kerken waar wél de nadruk wordt gelegd op de Redding en Verlossing door het bloed van Christus zie je over het algemeen slechts kleine aantallen bezoekers. Dit is dus, als je voorgaande op je laat inwerken, helemaal niet verwonderlijk:

  1. slechts 20% van de mensen kan uit de voeten met een “lange termijn boodschap” (eeuwig leven, toekomst met de Here e.d.);
  2. van die 20% is slechts een klein gedeelte geïnteresseerd in geloof (volgens de huidige statistieken is slechts 2% van de bevolking in Nederland wedergeboren Christen).

Er is immers een andere opvatting aangereikt wat beter past bij de zondige natuur van de mens: de evolutie-theorie. Als ik dan kijk naar bijvoorbeeld de gemeente waar ik zelf toe behoorde (toen ik dit oorspronkelijk schreef) zie ik dat in de plaats waar deze is gevestigd de maximale omvang van een dergelijke gemeente —in de meest ideale omstandigheden— rond de 40 tot 50 leden zal kunnen zijn. Van gemeenten uit andere grote(re) plaatsen weet en ken ik dezelfde aantallen.

Per saldo zal een (nieuw te stichten) Bijbelgetrouwe gemeente over het algemeen daarom slechts 2% van 20% = 0,4% van de bevolking aan spreken. We missen daarmee als kerken en gemeenten 2% van 80% = 1,6% van de mensen. Die kunnen we niet bereiken. Omdat we kennelijk niet (meer) in staat zijn deze mensen een boodschap te brengen die óók voor het “hier en nu” relevant is!

VROEGER TOEN,…

Zoals jullie wellicht wel hebben gemerkt mag ik graag een beetje in de geschiedenis duiken. Als ik kijk naar predikers als Moody, Spurgeon, de Wesley’s, e.v.a. dan waren deze mannen kennelijk wél in staat “het grote publiek” te bereiken.

Hun boodschap was niet anders dan wat tegenwoordig in veel Bijbelgetrouwe, vaak kleine, gemeenten onderwezen wordt. Wat mij tot de conclusie brengt dat het dus wel degelijk mogelijk moet zijn met de boodschap van de Bijbel, de boodschap van Redding en Verlossing door het bloed van Christus, zónder “toeters en bellen”, de “massa” te bereiken. De opwekkingen (Great Awakening I & II, Nijkerkse beroering, opwekking in Wales e.d.) hebben dit bewezen.

De vraag waar ik nu mee blijf zitten, en nog steeds geen antwoord op heb gevonden, is: hóe vertaal je de Bijbelse boodschap zodanig, dat ook “de massa” hier oren naar krijgt… Hóe maken we de Bijbel vandaag (nog) écht relevant voor de massa? Want laten we één ding niet vergeten: het gaat hier om zielen die verloren gaan –dag in, dag uit! Oók in Nederland, of moet ik zeggen: Júist in Nederland?

(oorspronkelijk gepubliceerd op 30 juni 2010)

Bijbel Bible Worship Aanbidding

Harde uithaal naar Evangelischen in De Nieuwe Koers

Orthodox theoloog Bram van de Beek haalt in De Nieuwe Koers hard en venijnig uit naar ‘de Evangelische beweging’. In het artikel poneert hij de stelling dat de Evangelische kerken ‘geen crisis kennen’ en suggereert hij dat de Evangelische beweging daarom ‘onbekeerlijk’ is.

Een crisis is oordeel van God en vraagt om bekering, zegt Bram van de Beek. “Maar in tijden van crisis zoeken mensen naar troost – en varen valse profeten wel”, stelt hij. Ter evangelische zijde, “waar men geen crisis kent”, maar ook in de gevestigde kerken, “die zich geen raad meer weten met oordeel”.

Ook de ‘gevestigde kerken’ geeft hij een veeg uit de pan. Maar het zijn bovenal de Evangelischen die er van langs krijgen.

Hij schetst in het artikel een karikatuur van de Evangelische beweging met als uitgangspunt de megakerken en ook die zet hij neer op een manier die hen geen recht doet. De lijn die hij trekt naar de gnostici, marcionieten, dopersen en evangelische beweging is ook venijnig.

De claim dat ‘Evangelische groepen geen crisis kennen’ slaat nergens op. Integendeel. Ik heb er hier al vaker over geschreven dat er in de Evangelische kringen (en dat is overigens een heel breed en pluriform gezelschap) wel degelijk grote problemen spelen.

Dirk Willems redt zijn vervolger.
Dirk Willems (dopers gelovige) redt zijn vervolger. Deze daad van barmhartigheid leidde er toe dat hij opnieuw gearresteerd werd, waarna hij bij Asperen op de brandstapel werd verbrand

Als men kritiek wil leveren is het overigens van het grootste belang specifiek te zijn. Wie of welke groepen worden bedoeld? Rekent hij bijvoorbeeld de Baptisten en Vergadering van Gelovigen er ook toe? Gaat het over de Charismatische beweging? Gaat het over Evangelische groepen die een bepaalde theologie aanhangen? De Puriteinen, horen die er ook bij?

Er is inderdaad op “de Evangelische beweging” genoeg aan te merken, zoals op elke kerk of beweging. Maar dit artikel snijdt geen hout. Daarnaast is “de Evangelisch beweging” een verzamelcontainer en is de beweging zó breed en pluriform dat zoals dit geschreven is zoals ik zei een karikatuur is.

Een crisis is oordeel van God en vraagt om bekering. Nemen we deze crises ter harte? Sinds het begin van het millennium hebben we 9/11 gehad. Daarna kwam de tsunami, toen de bankencrisis en nu corona. Reden genoeg tot boete en omkeer. Is dat de oorzaak dat mensen naar megakerken gaan: massaal zich afwenden van de ingeslapen gevestigde kerken en een gemeente zoeken die de tekenen der tijden verstaat? Integendeel, de megakerken geven ons gelegenheid om ons los te zingen van de wereld en haar leed. Daar heerst geen crisis, maar vrijheid en vreugde.

De theoloog redeneert hier vanuit een vooringenomen stelling die tekort doet aan niet alleen de Evangelische beweging maar tevens aan de Schrift. Immers, de oordelen, als je het al zo wilt zien, gaan over de wereld en niet over de gemeenten.

Oordeelt God over de wereld?

Dat zijn vragen die je heel anders zou moeten doordenken mijns inziens. Dingen die in deze wereld, buiten de kerk (het Lichaam van Christus) gebeuren zijn zaken die géén crisis binnen de kerk of gemeente zijn. We kunnen er wel door geraakt worden, maar moeten we ons bekeren (waarvan, met welk doel?) vanwege een terreuraanslag door islamitische extremisten op 9/11? Vanwege de rampen in de natuur? Vanwegen een pandemie?

Is de pandemie wel “een oordeel” van God? Waren de Tsunami’s dat? Op basis waarvan kan dat gesteld worden? Dat is vertrekken vanuit een vooringenomen stelling, een theologische opvatting, en die vervolgens gebruiken als ‘stok om mee te slaan’!

Een uitverkoren geslacht

uitverkoren geslacht koninklijk priesterschapDe lijn die getrokken wordt naar Amos is ook niet relevant. Immers, Israël was als volk een geheiligd volk (van God). Dat is onvergelijkbaar met de wereld en de tijd (“na Golgotha”) waar we nu in leven.

De wereld, waar we nu rampen zien gebeuren, is geen geheiligd volk. Over het algemeen is immers de wereld seculier en los van God.

De seculiere wereld leeft in de veronderstelling dat er geen God is en verwerpt Hem. Waardoor ze reeds onder het oordeel vallen. De kerken en gemeenten zijn een uitgeroepen vergadering, een geheiligd en uitverkoren volk.

Hoe zou de kerk, of de Evangelische beweging, zich moeten verootmoedigen voor iets waar zij geen deel aan is of heeft? Waar zij geen schuld aan heeft? Zich bekeren van een “zonde”, voorzover er al sprake is van een oordeel over een zonde, die niet door haar begaan is?

1 Petrus 2:9 is helder over onze positie als gemeente van Christus. Wij zijn wel in deze wereld maar niet van deze wereld. We behoren immers tot een ánder koninkrijk (Joh. 17:16) en het oordeel over deze wereld is reeds voltrokken.

Johannes 18:36 (HSV) – Jezus antwoordde: Mijn Koninkrijk is niet van deze wereld. Als Mijn Koninkrijk van deze wereld was, zouden Mijn dienaars gestreden hebben, opdat Ik niet aan de Joden overgeleverd zou worden, maar nu is Mijn Koninkrijk niet van hier.

Bijbel naar eigen believen gebruiken?

In het artikel schrijft hij verder:

De Bijbel is vol oordeel, lijden van gelovigen, crisis, vragen, met in het centrum het kruis. Daarmee is de radicale scheidslijn tussen de kerk en evangelische groepen al gegeven: ze lezen de Bijbel niet, alleen een collectie teksten die hun past voor de bevrediging van hun religieuze behoeften.

De beste theoloog gooit alle evangelische gelovigen op één hoop, constateert (op basis waarvan?) dat er sprake is van selectief bijbelgebruik in de Evangelische gemeenten ter bevrediging van hun eigen behoeften (..) en.. claimt dat daar een duidelijke scheidslijn is met ‘de kerk’. Over welke kerk heeft hij het dan? Zijn eigen kerk? Er zijn talloze kerken en gemeenschappen in dit land en er buiten. Wie gebruikt de Bijbel dan op de juiste manier? Dit is sektarisch denken!

Als er gesteld wordt “ze lezen de Bijbel niet” is dat méér dan aanmatigend. Persoonlijk voel ik mij daar dan ook (bijna) door aangevallen. Dit blog is, mijns inziens, één van de talloze voorbeelden van hoe Evangelische gelovigen wel degelijk de Bijbel lezen en er zich in verdiepen. Het is naar om dergelijke aantijgingen te moeten lezen. Ze zijn nergens op gestoeld, de bewijzen dat het niet zo is zijn er te over. “Google is your friend”, beste theoloog!

Parasieten?!

Het word helemaal bizar als deze meneer hautain de Evangelische beweging ‘de parasieten van het christendom‘ gaat noemen in zijn schrijven. Zijn gebazel over ‘de kerk’ en hoe hij die als “de enig ware” neerzet (immers, de rest van de gelovigen doet het niet goed in zijn ogen?) is van een ongekende hoogmoed. Ik viel bijna van mijn stoel dat dit soort opvattingen er nog steeds zijn…

Bijbel Bible Worship Aanbidding

Als hij dan ook nog eens de Evangelische beweging op één lijn gaat zetten met de dwalingen van het gnosticisme – en tevens andere bewegingen zoals de Katharen, die door de RKK hard werden vervolgd, alsmede de dopersen daarmee op één hoop veegt is het einde zoek als je het mij vraagt.

De toon die aangeslagen wordt is de toon van de orthodoxie, de dode letter. Oordelend, véroordelend. Zonder kennelijk ook maar enige échte kennis van zaken over de beweging in zijn volle breedte neemt men andere christenen de maat op die manier en misgund hen de plaats in het Lichaam van Christus. Paulus schreef hier over: “het oog kan niet zeggen tegen de hand: Ik heb je niet nodig, of vervolgens het hoofd tegen de voeten: Ik heb jullie niet nodig.” (1 Kor. 12:21).

We zijn samen één Lichaam. Wie een deel van het lichaam miskent functioneert zélf niet meer.

Bekering? De maat waarmee je meet!

Mattheüs 7:2 (HSV) – “want met het oordeel waarmee u oordeelt, zult u zelf geoordeeld worden; en met welke maat u meet, zal er bij u ook gemeten worden.”

Wanneer we een ander de maat nemen (zie ook Markus 4:24) is dat de maat waarmee we zelf ook gemeten worden. Kritisch naar onze eigen kerken en groepen kijken is uitstekend. Sterker nog: ik doe dat met regelmaat. Maar een beweging op deze manier “de maat nemen” raakt kant noch wal. De Nieuwe Koers neemt hier wel een hele óude koers. Een koers die in het donkere verleden van de kerk er toe heeft geleid dat zij anderen ombracht (bijvoorbeeld het vermoorden van de dopersen door onder andere Zwingli). Die niet uit Bijbelse motieven koos voor een doop op basis van geloof maar politiek gemotiveerd.

Ik proef in het artikel geen bezorgdheid over de staat en toestand van de Evangelische kerken en groepen, noch over het ‘zieleheil’ van de wereld. Wat ik wel meen te constateren is een zure, jaloerse, constatering dat de Evangelische gemeenten en kerken wél weten om te gaan met maatschappelijke problemen zoals de coronacrisis en veel traditionele kerken niet.

Mag ik zo vrij zijn te constateren dat er inderdaad sprake is van een crisis waarvan bekering noodzakelijk is, zelfs al eeuwenlang? En dat is de crisis van het hoogmoedige kerkelijke denken. Waar bekering nooit centraal heeft gestaan.

Verzoening met God: worden alle mensen behouden?

Worden alle mensen, door oordelen heen, behouden? Is Jezus gestorven voor de gehele schepping en heeft Hij door Zijn dood en opstanding alles met God verzoend?

Tijdens mijn (huidige) theologie-studie aan het Christian Leaders Institute bestudeerde ik recent de ‘gevangenisbrieven’ van Paulus weer. Met als gevolg dat ik toch weer bepaald werd bij die éne tekst (want die kom je dan tegen) en opvatting waar ik in het verleden zo vaak mee bezig ben geweest: de gedachte dat alles en iedereen door Christus met God verzoend wordt. De kerntekst voor deze gedachte is Filippenzen 2:9-11 **

9 Daarom heeft God Hem ook uitermate verhoogd en Hem de naam boven alle naam geschonken, 10 opdat in de naam van Jezus zich alle knie zou buigen van hen, die in de hemel en die op de aarde en die onder de aarde zijn, 11 en alle tong zou belijden: Jezus Christus is Here, tot eer van God, de Vader!

De alverzoeningsleer wordt ook wel een ‘goed bericht’ genoemd. Maar is hier daadwerkelijk sprake van een goed bericht (Evangelie) of is er sprake van misleiding en leringen van demonen die er toe leiden dat ongelovigen worden afgehouden van het Evangelie van Jezus Christus waarvoor Paulus gevangen zat?

De presentatie is ook als (PDF) download beschikbaar. Klik hier.

_____
** Vertaalaantekeningen bij dit vers (NBG)

Dit is een bewerkt citaat uit Jesaja 45:23. In de Nieuwe Bijbelvertaling staat daar de volgende eed die God doet: ‘Voor mij zal elke knie zich buigen en elke tong zal bij mij zweren.’ In de Griekse vertaling, de Septuaginta, vinden we een licht aangepaste tekst: ‘Voor mij zal elke knie zich buigen en elke tong zal God belijden (of: prijzen)’. Dit laatste citeert Paulus letterlijk in Romeinen 14:11. In Filippenzen 2:10-11 wordt de tekst zo geciteerd dat het nu Jezus Christus is voor wie iedereen zal buigen en wiens heerschappij iedereen zal belijden, tot eer van God de Vader.

Help Mij, Jezus

Psalm 32 – Een Psalm van David. 
Welzalig is hij van wie de overtreding vergeven, van wie de zonde bedekt is.
(Lees verder)

Een prediking beginnen met een ‘videoclip’ oftewel een lied gebeurt niet zo vaak. Of toch wel? De Psalmen zijn ook liederen. Dus zó gek is dat niet. Het liedje van Kristofferson is ook een “geestelijk lied” met een prima, Bijbelse, boodschap.

Het is één van de weinige liedjes met een prachtige, diepe, geestelijke betekenis die ooit in de Top40 heeft gestaan in Nederland.

Ik citeer er een deel van:

“Why Me (Lord)”
© Kris Kristofferson

Why me Lord what have I ever done
To deserve even one of the pleasures I’ve known
Tell me, Lord, what did I ever do
That was worth lovin’ you or the kindness you’ve shown

Lord help me, Jesus, I’ve wasted it so
Help me Jesus I know what I am
But now that I know that I’ve needed you so
Help me, Jesus, my soul’s in your hand

En het eindigt met deze zinnen:

But now that I know that I’ve needed you so
Help me Jesus my souls in your hand
Jesus, my soul’s in your hand.

Hij begint het lied met “Heer wat heb ik gedaan, om ook maar één van de goede dingen die ik heb ontvangen te verdienen – Heer wat heb ik gedaan,…”. Maar het einde van het lied geeft het antwoord: “Nu ik weet dat ik U nodig heb, help mij Jezus, mijn ziel is in uw hand”.

>> Lees verder (PDF)
>> Audio (mp3 download)

Bekering en Wedergeboorte

De Verloren Zoon - Robert Leinweber“wanneer gij u dan tot de HERE, uw God, bekeert en naar zijn stem luistert overeenkomstig alles wat ik u heden gebied, gij en uw kinderen, met geheel uw hart en met geheel uw ziel” – Deut 30:2

Veel Christenen, of beter gezegd, mensen die zoekende en tastende zijn in het geloof, denken dat ‘bekering’ iets is dat God moet ‘inwerken’ of ‘doen. Hun leven lang wachten ze op dat éne moment dat God persoonlijk zal ‘ingrijpen’ in hun leven … vaak strijden ze met geloof, geloofszekerheid, met God. En dat zonder reden. Want, de Bijbel leert ons heel iets anders. Zet de theologische bril vandaag maar (weer) eens af, en kijk wat God’s Woord zélf ons onderwijst.

BEKERING

Bekering is een actie die de mens zelf moet ondernemen. Zie deze en deze link, alle teksten verklaren dat. Heel veel mensen denken dat dat niet mag of kan omdat dat “zelfwerkzaamheid” zou zijn. Vaak opgebracht in de (reformatorische) traditie gruwen veel mensen van het idee dat je zelf tot bekering moet of zelfs zou kunnen komen. Het probleem is echter dat heel veel mensen het verschil tussen wedergeboorte en bekering niet kennen. Dat is namelijk een wezenlijk verschil.

– bekering = de eerste stap, van de mens, naar God. Bekering = afkeren van de zondige levenswandel, inzien dat men een zondaar ís en redding nodig heeft en dit alleen van God kan verwachten. Dat is een ‘aktie’ die altijd de mens zelf moet doen in die zin dat het besef er moet zijn ‘ik ben verkeerd bezig, iemand moet mij redden’, en dan vervolgens naar God keert en roept tot Hem. Dát is bekering.

WEDERGEBOORTE

– wedergeboorte = de vervolgstap. het “uit God geboren” worden, en dat is een heel moeilijk onderwerp voor mensen. Want wat is dat? Nicodemus wist het ook niet (Joh 3). Van Wikipedia:

Wedergeboorte is volgens het christendom een opnieuw geboren worden in een ander mensengeslacht, dat van Jezus, die volgens een traditionele uitleg in de Bijbel de tweede mens wordt genoemd (1 Kor. 15:45-47). Jezus is als Christus het hoofd van een nieuw of ander mensengeslacht in tegenstelling tot Adam, de eerste mens en hoofd van het eerste mensengeslacht. Wedergeboorte in het geslacht van deze Jezus Christus betekent afgesneden worden uit het eerste geslacht van Adam om vervolgens overgezet te worden in het geslacht van Jezus Christus.

De mens kan zich bekeren (“naar God toe keren”), maar het wedergeboren worden, tot het “geslacht van Christus” behoren is vervolgens het werk van God doet in je, ná je bekering. Het “zoonschap” van de gelovige. Dat gééft God vervolgens en kun je je zelf niet toe-eigenen. Hoewel je wel die ‘macht’ hebt staat er:

Johannes 1:12 – “Doch allen die Hem aangenomen hebben, hun heeft Hij macht gegeven om kinderen Gods te worden”.

Het woord ‘macht’ is in onze vertaling een beetje een brakke vertaling, er staat namelijk iets anders: recht (klik hier). Je hebt het recht (!) gekregen een kind van God te worden als je gelooft en je bekeert. Dat is nogal wat! Waarom heb je ‘recht’? Omdat je doet wat de Here vraagt namelijk: je bekeren. En dan geeft Hij vervolgens dat ‘kindschap’, ‘zoonschap’ – dan wórdt je van boven af geboren.

Geloofd zij de God en Vader van onze Here Jezus Christus, die ons naar zijn grote barmhartigheid door de opstanding van Jezus Christus uit de doden heeft doen wedergeboren worden tot een levende hoop – 1 Petr. 1:3

Ik kan u daarom onder verwijzing naar het Woord van God zeggen: neem met een gerust hart die stap, bekéér je, en Hij zal ‘van bovenaf’ u het Kindschap, de Wedergeboorte, geven!

God dienen – niet vrijblijvend!

Jona op het strand - God dienen is niet vrijblijvend

Jona 3:1-10

Het verhaal van Jona is natuurlijk overbekend. Het is ook een ‘omstreden’ verhaal en de huidige, moderne, mens wil van een dergelijk wonderverhaal niet meer weten.

Toch vreemd – we geloven in de Here Jezus, we geloven dat Hij aan het kruis stierf, dat hij zelfs opstond uit de dood. Het verhaal van Jona in de vis en hoe hij daar weer levend uit komt staat, in typologische zin, model voor de dood en opstanding van Christus Jezus. Dat geloven veel Christenen wel. En er zijn ook nog heel veel Christenen die geloven dat God de Schepper is van deze wereld. We geloven in de Hemel, in een leven na de dood. Maar een man die door een vis wordt opgeslokt en na drie dagen weer levend wordt uitgebraakt door die vis? “Nee”,.. zegt men dan “dat kan niet hoor, dat moet je niet letterlijk maar gééstelijk lezen”.

Geestelijk lezen
Dat klinkt eigenlijk best mooi, “geestelijk lezen”. Maar wat blijft er dan over, of, anders gezegd: wat mís je dan in het verhaal van Jona?

Prediking/studie, a4, 10 pagina’s (PDF)

Wedergeboorte, handopsteking?

Waarschuwing:
dit artikel kan in een bepaalde zin nogal schokkend of confronterend zijn voor sommige lezers.

De laatste weken lag er een artikeltje op mijn buro, heel kort, paar alinea’s, van een Amerikaanse baptistenpredikant. Ik had er al eerder over gelezen; in de VS, met name, is de zogenaamde ‘altar call’ -de oproep tot wedergeboorte- hevig onder vuur komen te liggen.

Reden hiervoor is, met name, het feit dat steeds meer baptistenpredikanten een vorm van verbondsleer aan gaan hangen. Hetgeen het betreffende artikeltje besprak.

Ook in Nederland is het nodige veranderd rondom de ‘oproep tot bekering’ de laatste jaren. Tegenwoordig worden mensen gevraagd middels ‘handopsteking’ of door te gaan staan kenbaar te maken ‘bij Jezus te willen horen’.

Beide fenomenen lieten mij de laatste tijd niet echt los. Is dit Bijbels? Verhinderen we (enerzijds) mensen niet om tot Christus te komen en, anderzijds, sturen we ze niet met een kluitje het riet in (namelijk: met een onjuiste ‘bekeringservaring’)?

Met als resultaat het volgende artikel/de volgende studie:

zondaarsgebed_handopsteking (a4-formaat, 6 pagina’s, PDF).

Klaagliederen

Klaagliederen, houtsnede Gustave Doré

Het boek ‘klaagliederen’ is een kort, poëtisch, boek en geschreven door de profeet Jeremia. Zoals de naam van het boek aangeeft zijn het’klaagzangen’ over de val van Jeruzalem. Er zijn vijf liederen en de vorm is alfabetisch (in onze vertalingen zie je dat niet terug).

De eerste 22 woorden van de verzen in het éérste lied beginnen allemaal met een letter uit het Hebreeuwse alfabet; ook het tweede en vierde hoofdstuk zijn zo ingedeeld. Het derde hoofdstuk is anders gerangschikt in die zin: de eerste drie verzen beginnen met de éérste letter van het alfabet, de daarna volgende drie met de twééde, etc. Het vijfde hoofdstuk heeft ook 22 verzen, maar daar is deze vorm losgelaten.

Het éérste lied beschrijft de toestand waarin de stad zich bevindt na de Babylonische bezetting. Het twééde lied gaat over de oorzaak van deze bezetting; de zonde van het volk was er aanleiding toe dat God oordeel over hen bracht. Het derde verklaart Gods’ doel met deze toestand:

40 Laten we ons leven onderzoeken en doorvorsen, laten we terugkeren naar de HEER, 41 laten we met onze handen ook ons hart opheffen tot God in de hemel.

God gaf zijn volk straf; een straf die Hij hen meerdere malen had aangezegd wanneer ze niet zouden luisteren naar Zijn geboden. Toch lezen we ook -onverwacht wellicht- opbeurende, positieve, dingen. God wordt gedánkt:

22 Genadig is de HEER: wij zijn nog in leven! Zijn ontferming kent geen grenzen. 23 Elke morgen schenkt hij nieuwe weldaden. – Veelvuldig blijkt uw trouw! 24 Ik besef: mijn enig bezit is de HEER, al mijn hoop is op hem gevestigd.

In het vierde hoofdstuk lezen we over de verloren glans van Sion (Jeruzalem). Hoe het eens was, en hoe het nu is. In het vijfde hoofdstuk, tot slot, lezen we van Jeruzalem’s smeekbede om genade, om terug te (mogen) keren bij God. Israël had, zo ontdekken we, haar ‘les geleerd’ en berouw.. wat we ook kunnen zien in de klaagliederen is dat God zijn volk inderdaad strafte, maar hier géén plezier in had. Het oordeel werd over hen gebracht zodat ze een kans hadden zich te bekeren.